شعر استاد تقدیم به سید حسن نصرالله
بسم الله الرحمن الرحیم
تقدیم به :
مجاهد فی سبیل الله
سید حسن نصرالله
زنده کنندۀ حماسه های قرآن
افتخار اسلام و لبنان
فروکوبندۀ شوکت کاذب مستکبران
واستمارگران
شکست دهندۀ صهیونیسم دشمن انسان
اُسوۀ جوانان مسلمان در همه جای جهان
در دفاعی بی امان از حریم اسلام و قبله قرآن.
گــر باد فتنه ، هر دو جهان را بهم زند
ما و ، چراغ چشم و ، رهانتظار دوست
١
ای سرّ توحید ازل ، در طالع تقدیر ها !
ای نور ذات جلوه گر ، در جلوه ها ، تصویرها !
در ذات ذرّات جهان ، هر دم زتو تأ ثیرها !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٢
ای از افقهای قِدَم ، تابیده ای بر کائنات !
اندر بیان تو بود ، آیات حق را بینات !
ای بینات حق و عدل ، ای رایت راه نجات !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
مقهور افکار قرون ، آیات قرآن تا به کی ؟!
٣
ای عالم ایجاد را ، حکمت تویی ، حشمت تویی !
ای خلق را از سوی حق ، نعمت تویی ، رحمت توئی !
ای ((عقل)) را ((هادی)) توئی ، وی ((نقل)) راحجت توئی!
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٤
با اذن خلاقّ جهان ، تو روح اَ شباحی همه !
ارواح چو جسمند و تو ، خود جان ارواحی همه !
در آیه ((نورٌ علی)) ، مِشکات و مصباحی همه !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
بی بهره ، اینسان عقلها ، در روزگاران تا به کی؟!
٥
ای چشم بیدار وجود ، ای مطلع نور وجود !
ای نمود وای تو بود ، ای ذات اعلی را نمود !
ای قائم دربار وجود ، ای سرّ آدم در سجود !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٦
ای روشنیّ سرّ جان ، ای از تو یکسرنوردل !
ای نور دل ، ای شور دل ، ای موسی دل ، طور دل !
ای کز فروغ نام تو ، امضا شدی منشور دل !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟! عالم دور از جهانی پر گنه ، آن ابر غفران تا به کی؟!
٧
ای غیب ظاهر در نهان ، ای نوذر باطن در جهان !
ای مطیع فیض روان ، از بیکران تا بیکران !
آفاقها در مُلک جان ، از تابش نور عیان !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٨
ای راز حرف مختفی ، دربطن اسماء و سُوَر !
ای کزّ مؤثر میرسد ، هر دم زیمن تو اثر ! (١)
اندر کف تو بگذرد ، گاهی قضا ، گاهی قدر !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
بر پهنۀ گیتی روان ، فرمان شیطان تا به کی ؟!
______________________________________________________________________
(( بِیُمنِهِ رُزقَ الوَری ، وبوجودِهِ ثَبَتِ الارضُ والسماء )) ١
٩
از فیض تو ، تسبیح خوان ، ارواح ذرّات جهان !
بی تو جهان ، تاریک جان ! ، خالی زنور جاودان !
اینک زهر جای جهان ، فریاد می خیزد همان !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
١٠
یک شب ، در این آفاق شب ، بشکفت چنان روح فَلَق !
افروز گیتی را بجان ، با خونبا ِرشفق !
تا روح بیداد ستم ، گردد اسیر عدل و حق !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
در دست دیوان وددان ، ملک سلیمان تا به کی؟!
١١
سیر تکاپوی زمان ، در ((دَور)) ها تدبیر شد !
راز تقادیر زمین ، در ((عصر)) ها تقریر شد !
اکنون ظهور آخرین ، بر طالعت تقدیر شد !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
١٢
راه ستم رت از جهان ، آنسان که می دانی بزن !
منشور داوودی بخوان ، تخت سلیمانی بزن !
کوس ِعلوم احمدی ، بر بام ((فارانی))(١) بزن !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
افکار ((باطل باوران)) ، در تاب و جولان تا به کی ؟!
__________________________________________________________________
<!--[if !supportLists]-->1- <!--[endif]-->((فاران)) ، نام کوهی در ((مکّه مکرمّه)).
١٣
یکدم چنان سوز سحر ، بفروز دز سرّ نظر !
وین جان خاکی را رسان ، تا حضرت فیض قدر !
شاید که یابد سِرّسر ، تا عرش رحمانی گذر !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
١٤
گیتی زتو بالد به خود ، عقل از تو ، نورانی بود !
افکار اقوام و ملل ، در مَدَرست فانی بود !
با علم تو ، این علمها ، یکس چو نادانی بود !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
خلق جهان بی بهره زان ، علم فراوان (١) تابه کی ؟!
______________________________________________________________________
((اَ لعلَمُ المنصوب ، والعلمُ المصبُوب ---- اوست پرچم افراشته و دانش انباشته)) – (( زیارت آل یس ))
١٥
تونور یزدانی بیا ، تو سّر دورانی بیا !
تو جان هر جانی بیا ، تو پیک جانانی بیا !
تو فجر قرآنی بیا ، تو رمز ایمانی بیا !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
١٦
جدّت علی گوید همی ، احیا گر قرآن توئی (1) !
تأویل عرفانی کجا ، ((تنزیل))را ، تا جان توئی !
ای ترجُمان وحی حق ، این وحی را تِبیان توئی !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
وحی ا ُلوهی اینچنین ، بی شرح و تِبیان تا به کی ؟!
____________________________________________________________________
((نهج البلاغه)) ،ص ٤٢٤ - ٤٢٥
١٧
((الله اکبر )) را ، زتو ، باید که عالم بشنود !
این بانگ ((انسان ساز)) را ، فرزند آدم بشنود !
با صِدق ِصدیقان ِحق ، گیتی ، به یکدم ، بشنود !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
١٨
حقِّ تلاوت زان ِ تو ، آنسان که می خوانی ، بگو !
صد جلوه کرد آیات حق ، در ((حرف)) و چون دانی ، بگو !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
انسان همه ، دور اینهمه ، ز اسرار فرقان تا به کی ؟!
١٩
از خطبه های فاطمی ، باید که خو تو دم زنی !
از شور عاشورا همی ، ظلم جهان برهم زنی !
بربام الله شوی ، با دست خود پرچم زنی !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٢٠
از ظلم جباران نگر ، گیتی سراسر شور و شر !
اندر سقوط ستمر ، در هر کجا نسل بشر !
زین آتش گیتی گذر ، عالم همه غرق شرر !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
صهیون به خون مسلمین ، آغشته دندان تا به کی؟!
٢١
ای هرچه گل در گلستان ، یک ذرّه از رویت نشان !
ای ازسوی منظومه ها ، سردرقدومت کهکشان !
از دوریت جانها همه ، آتشفشان ، آتشفشان !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
نسل جوان سر خورده زین ، وضع پریشان تا به کی؟
٢٢
از سّر اسماء مبین ، یاری رسان بر اهل دین !
با قهر قهّار متین ، نابود کن مستکبرین !
ای در همه روی زمین ، یاریگر مستضعفین !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٢٣
ای شمس آفاق خرد ، عقل بشر را زنده کن !
ای ((علم مصبوبِ))ابد ، جانها همه تابنده کن !
از آن معارف سر بسر ، آفاق را آکنده کن !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٢٤
تو ((حمد))و ((اَعراف)) ی ، بیا ، تو سورۀ ((قاف)) ی
بیا !
ازجملۀ پیغمبران ، مجموع اوصافی ، بیا !
((نهج البلاغه)) تا زتو ، شرحی شود ، بیا !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
فریاد جدّت همچنان ، در چاه پیچان تا به کی ؟!
٢٥
ای اسم اعظم ، هان بدم ، سّر الهی ! جلوه کن !
از بهر نشر عدل و حق ، تا ماه و ماهی ، جلوه کن !
آندم که خواهی ، رخ نما ، آنسان که خواهی ، جلوه کن !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٢٦
از سرّ ((یس)) آیه ای ، با خون عاشورا ، بخوان !
زآن خطبه های آتشین ، با مادرت ((زهرا)) بخوان !
با عمّه ات ((زینب)) همی ، رمز نجات ما ، بخوان(١) !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
گیتی ، اسِیرِفتنۀ قارون و هامان تا به کی ؟!
_____________________________________________________________________
آنسان که زینب کبری (س) فریاد فراگستر عدل را ، در کاخ سیاه ستم بنیاد ، فریاد کرد... : ((أمنَ العدل یَا ابن الطُّلقاء؟!))
٢٧
ای رایت خشم خدا ، مستکبران را خوار کن !
ای آیت نصر و هُدی ، این خلق را بیدار کن !
ای عزّت حق باوران ، حق را به نصرت یار کن !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
رایات حق اندر جهان ، اینسان نگونسان تا به کی ؟!
٢٨
جز از کف فیّاض تو ، انسان نیابد تربیت !
جز با قیام دولتت ، عالم نبیند معدلت !
جز از علوم ناب تو ، حاصل نیاید معرفت !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
جُستن خود از خشکابها(١) ، آب فراوان تا به کی ؟!
______________________________________________________________________
اشاره به مضمون حدیثی عظیم ، در شناخت و معرفت ، از حضرت امام محمّد باقر(ع)__((اصول کافی)) ج ١،ص ٢٢٢
٢٩
راز حروف ((سوره))ها ، در سّر ((الرّحمن)) تویی !
در خَلق نَفس ُالاَ مرها ، ظرفیّت امکان ، تویی !
بر واقع توحید حق ، برهان صدّ یقان ، تویی !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٣٠
ای وارث پیغمبران ، ای صاحب عصر زمان !
ای ((سورۀ)) ت ، نشان ، در شام تقدیر جهان !
یکره زفتح آسمان ، رمزی به گیتی کن عیان !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
اینگونه گیتی شعله ور ، از ظلم دونان تا به کی ؟!
٣١
این ظالمان رو سیه ، کردند عالم را تبه !
روز بشر زین ((ظلم))ها ، گردید چونان شب سیه !
هر جا رسیدندی ، ستم ، هر جا کشیدندی ، سپه !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
٣٢
آیا ، ولی حق بود ، راضی از این کردارها ؟
آیا نتیجه این شدی ، از آنهمه ایثارها ؟
آیا ، شهیدان جانفشان ، رفتند و این رفتارها ؟
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
در انتظارمقدمت ، خون شهیدان تا به کی؟!
٣٣
ای روح سبز آبها ، ای رونق مهتابها !
ای گیتی از سر سبزیت ، سر سبز چون فارابها(1) !
ای خرّمی افزای دل ، درگلشن محرابها !
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
ای شادی جان بشر ، دور از محبّان تا به کی ؟!
٣٤
ای سینه آتش سوز شو ! ، ای دل ، جهان افروز شو !
هر دم ظهورش را طلب ، هر جا طلب آموز شو !
فریاد زن ، هر روز و شب ، کاب شام هجران ،روزشو!
ای آفتاب ، ای آفتاب ، از خلق پنهان تا به کی ؟!
عالم سیه ، از بس ستم ، این خلق ، پنهان تا به کی ؟!
____________________________________________________________________
((فاراب)) (پاریاب) – در اینجا – کشتزارهای سیراب و خرّم (وَبِکُم یُنَزَّ لُ الغَیث ).
پیامبر اعظم ((ص)) :
اگر از عمر جهان خاکی جز یک روز باقی نماند
خداوند همان روز را چنان طولانی کند (١) ، تا مهدی
به درآید ، و زمین پر ازجور و ستم را لز عدل و داد بیاکَند.
(مدارک معتبر اهل سنت و شیعه )
کنایه از حتمی بودن ظهور موعود نهائی (ع)
شیعه و اسرائیل
در سال ١٩٨٤ ، د رتل آویو ، سمیناری برگزار می شود ، شیعه و شیعه شناسی ، از جمعی خاور شناس در رشته ((شیعه شناسی)) ، نیز دعوت می شود و از شماری از استادان سرائیلی ، پس از بحث هایی که در آن جمع مطرح می گردد ، سرانجام در روز پایان کار سمینار ، یکی از استادان اسرائیلی سخنران می کند... در آنجا می گوید ، ما با مسلمانان عرب و سنّی مشکلی نداریم ، آنان چندان متعرض ما نمی شوند . مشکل ما شیعه است. شبعه بر اساس اعتقادات ((دینی – مبارزاتی)) که دارد ، همه جا با ما درگیر است .
از میان مبانی اعتقادی ، آنچه بیشتر آنان را وادار به مبارزه و درگیری می کند تکیۀ شیعه
بر ((عاشورا)) و اعتقادات آنان به ((مهدی)) و ظهور آخر الزّمان و غلبه بر جهان است .
باید برای این دو موضوع فکری کرد.(1) این مطلب در جزوه ای بوسیله معاونت تبلیغات و اطّلاعات اسلامی منتشر شده است ، که باید خیلی بیشتر و بیشتر منتشر شود.
١ ( نقل بتقرب عبارت ، باحفظ دقیق معنی )
این سمینار ، چند سال پیش از فوت امام (ره) برگزار گشته است . و در آنجا یکی از خاورشناسان به امام و مبارزات ایشان نیز اشااره کرد.
لیکن پس از فوت امام همانگونه که ربایندگان مادهّ (اموال ، ثروتهای ملی ، حقوق ایتام کشور ، انواع پورسانت ها و رانت خواریها و ...)جرئت خیانت پیدا کردند ، وکردند انچه کردند که تا به امروز رسید (و برای دفاع ازملت بر خورد ی جّدی با آن نشد ، که شاید علتهایی – از باب پیوندها ، با خباثت آن کسان – داشت).
آری ، به همانگونه هم – پس ازرحلت امام – ربایندگان معنویّت - ، و اعتقاد ستیزان و باورسوزان ، دست بکار شدند ! اکنون جای سؤال اس که چرا در این مبارزات اعتقادی
و چالشهای باوری ، سهمی قابل ، به ((عاشورا)) و حمله به عاشورا ، وبه مهدویّت و حمله به اعتقاد (به امام زمان ((عج)) اختصاص داده شده است ؟!؟! ظاهر این امر این است که
نمی دانیم ...
اگر باچند و عملکرد های غیر اسلامی و ضّد اسلامی آنان ، حرف دارند ، (که دیگران هم دارند) ، چرا به اعتقادات مردم بخصوص نسل جوان و ایمان آنان که سرمایۀ ابدی انسان است ، حمله می کنند ؟
آیا معتقد به سؤال و جواب نیستند ؟! اینگونه کسان اگراهل ((نظر)) اند نه اهل ((منظور))
اگر اهدافی را تعقیب نمی کنند ، ودر ادعای خود صادقند ، می توانند با استناد به
(( قرآن کریم )) و احادیث معتبر نبوی و اوصیائی ، بصورتی چشمگیر... عملکردهای خلاف اسلامی را مورد نقد و تشریح قرار دهند ، چنانکه همین روش را
امام امیر المؤمنین علی (ع) ، به حُجربن عَدی و یاران خود توصیه کرد.( ١)
١ کتاب ((صِفّین )) – ص ١٥٥
وإلی الله مَصائرُُ الأمور ، و هو مُحاسِبُهم علی کُلِّ ذلک ، ولا یفو تُهُ شئ... ولا حولَ قوّة
الّا باللهِ العلیَّ العظیم .
ای باد صبا ، طرب فزا می آیی !
ازطَرفِ کدامین کف پا می آیی !
ازکوی که بر خواسته ای ، راست بگو !
ای گرد به چشم آشنا می آیی !
((عالم جامع ، آقا حسین خوانساری ، م ١٠٩٩ ق ))
((دایرة المعارف تشیّع )) – ج ٧ ، ص ٣١٦.
امام علی ((ع)) :
چون مهدی خروج کند ، همه آراء تحمیل شده بر قرآن (فلسفی
عرفانی و ... ) را بدور ریزد و قران را از آنهمه پاک سازد ، و
(برمبنای تعقّل درست ) ، بر همه افکار و آراء حاکم سازد ، و- از
جنبه عمل- قرآن را که بدان عمل نکردند ، زنده کند ، و سنّتها و
روشهای پیامبر را احیل کند .
(نهج البلاغه ، ص ٤٢٤– ٤٢٥)
مهدی موعود (ع) و وهابیان
مسلّم بودن مهدی (عج) و قطعی بودن ظهور او در اسلام ، بر مبنای احادیث نبوی و
گفته های مکرر پیامبر اکرم (ص) ، آنهم تنها در کتب علمای اهل سنّت (صرف نظر
ازمدارک مهم شیعه ) ، تا حّدی است که عالمان و محدّثان وهّابی نیز ، در سال ١٣٨٨
تقریباً ، رساله ای منتشر کرد در اثبات اصل مسئله ((مهدی)) و ظهور آن حضرت در
آخر الزّمان ، به تألیف وهّابی ، علّامه شیخ عبدالمحسن العَبّاد ، و به نام (( عقیدة أهلِ
السُنة والأثَر فی المهدیَّ المنتظر)).
این رساله ، از سوی دانشگاه مدینۀ منّوره چاپ و منتشر شد . و سپس در قاهره
((مکتبة السُّنة)) به چاپ رسید (سال ١٤١٦ ق) .
شیخ عبدالله بن باز ، معاون وقت دانشگاه مدینه ( که با شیعه هم سخت مخالف بوده است )
در مقدّمه علمی ِخود برای رساله ، مطالبی بسیار مهم دربارۀ قطعی بودن ((عج))
و ظهور او در آخر الزّمان آورده وچنین تعبیری کرده است : ((فیما یَتَعَلّقُ بالمهدیِّ
المنتَظَر ، مهدیَّ الحق ... این رساله مشتمل بر احادیثی است ، واحادیث مربوط به ((مهدی)) متواتر است ، و عالمان و محدّثان ِمورد اطمینان تصریح کرده اند که احادیث
مربوط به مهدی و اینکه او بر حق است و در آخر الزّمان ظهور خواهد کرد. وکسانی شاذ ّ
(خلاف باف) که بر خلاف این ، گفته اند ، سخنانشان قابل توجه نیست .. والحقّ – کماقالهُ
الأئمّة و العلماءُ فی ذلک : أنهّ لا بَّدلخروجِه و ظهورهِ __ وحق چنانچه پیشوایان دین
گفته اند ، این است که خروج و ظهور مهدی قطعی است )) . پس واجب است آنچه
((پیامبر(ص) فرموده است قبول کنیم ، و در برابر سخن پیامبرخدا ، از جانب خود ، اظهار
نظر نکنیم .)). این بود خلاصه ای از سخنان شیخ عبدالله بن باز.
در این مجال اندک نمی توانیم ، مطالب مهم و مدارک فراوان و نیز سخنانی را که مؤلف اصل رساله ، از بزرگان محدّ ثین و علمای اهل سنّت ، نقل کرده است بیاوریم .
عالمان اهل سُنّت ، حدیثی را که ١٠ نفر مختلف ، از حضرت پیامبر اکرم (ص) روایت کرده باشند، آن را ((مُتواتر)) می دانند و ردّ بر آن ردّ بر پیامبر اکرم (ص) می شمارند .
این است که حافظ کبیر عراقی ، در ((ألفیّه الحدیثِ)) خویش می گوید :
و ما رواهُ عَدَدٌ یَجِب / إحالَة أجتِما عِهِم عَلی الکَذِب * فَمُتِواتِرُ ، و قومُ حَدَّدُا / بِعَشرَةٍ ، وَ
هوَ لَدَیَّ أجَوَدُ
یعنی : (( هر حدیثی را که شماری چند ، از راویان روایت کرده باشند ، باید آن را درست
دانست ، زیرا چنین حدیثی ((متواتر)) ، است . عدّه ای از محّدثان گفته اند ، برای این شمار
١٠ روای کافی است . و این قول (دربارۀ ثبوت تواتُر) در نظر من بسیار نیکو است )).
علمایی دیگر از اهل سُنّت - برای احتیاط بیشتر – عدد راویان حدیث متواتر را٢٠ تن
دانسته اند. در هر حال علّامه محسن العبّاد می گوید تا آنجا که من اطلاع پیداکردم ، احادیث
مهدی (ع) ٢٦ راوی دارد و آنان را طبق کتب حدیثی و دیگر کتابهای معتبر نام می برد که از خلیفه عثمان بن عفّان و امام علی (ع) می آغازد تا جابر الصَّدَفی (ص١٣).
پس عقیده اهل سنت ، حتی وهّابیان ، دربارۀ مهدی و ظهور او ثابت ومستند است .
این رساله ، بوسیلۀ حجتة الاسلام ، استاد ، سیّد هادی خسروشاهی به نام ((مصلح جهانی
و مهدی موعود ، از دیدگاه اهل سنت )) ترجمه شده است . چاپ دوّم ، انتشارات روزنامۀ
اطّلاعات ، (١٣٤٧ ش).حتماً مراجعه کنید و بخوانید.
با موسویان گوی که ازهاجر عذرا است
با عیسویان گوی که از نسل یشوعاست
با هاشمیان گوی که ذریّه زهرااست
با فارسیان گوی که از دودۀ کسری است
از شاه زنان دخت کیان بانوی ایران
(( آیتی بیرجندی))